Revisie Nieuwe Bijbelvertaling

De Nieuwe Bijbelvertaling wordt herzien. Dit komt niet uit de lucht vallen, want het was al vanaf de publicatie van deze succesvolle vertaling in 2004 toegezegd. Het Nederlands Bijbelgenootschap wil de NBV-R in 2021 uitbrengen.

Verreweg de meest in het oog springende verandering is de invoering van eerbiedskapitalen bij persoonlijke voornaamwoorden die naar God, Jezus of de heilige Geest verwijzen. (Dus Hij/Hem, U, Ik/Mij, maar niet Zijn, Zich; net zoals in de Willibrordvertaling [2012].) Hierover werd bericht in de media (NOS), zij het niet overal even nauwkeurig. De argumentatie voor deze verandering berust niet slechts op de wens van kerkelijke bijbellezers; zij is ook op taalkundige en pragmatische gronden te verdedigen. Deze verandering is uiteraard een van de simpelste om door te voeren. De vertaling wordt verder in haar geheel tegen het licht gehouden, zowel op basis van de feedback van gebruikers als op basis van wetenschappelijke inzichten.

Matthijs de Jong, die leiding geeft aan het revisieteam, legt in een artikel in Met Andere Woorden uit welke uitgangspunten en principes bij de revisie gehanteerd worden. Er zijn vier principes:

  1. Consistentie en afstemming;
  2. Bevorderen van motiefwerking;
  3. Wetenschappelijk draagvlak als leidraad;
  4. Toetsen van expliciteringen.

Lees hier de uitwerking van deze principes met voorbeelden. Het project beoogt met maatwerk de kwaliteit van de NBV te verbeteren en de bruikbaarheid te vergroten. Hoe dat er uiteindelijk uit komt te zien, is nu al te zien bij enkele voorbeeldteksten op debijbel.nl.

Advertenties

Reactions to & Reviews of Catherine Nixey’s The Darkening Age (Eeuwen van duisternis)

This blogpost is intended to bring together some critical reactions to and reviews of a recent book of journalist Catherine Nixey, The Darkening Age (Dutch: Eeuwen van duisternis). This provocative book claims that Christianity in Antiquity did very much look like ISIS. Although I certainly won’t defend a naive, innocent picture of ancient Christianity, I think this kind of sensationalist writing should not be confused with historical analysis.


6 November 2017: Dame Averil Cameron (University of Oxford) calls the book a “travesty” and refers to her review in The Tablet (Averil Cameron, ‘Blame the Christians’, The Tablet 271.9218 [23 September 2017] 20). She writes that Nixey has “bought into the old ‘blame the Christians’ model.” “Hearts will sink among historians of early Christianity and late antiquity, as well as medievalists and, needless to say, Byzantinists, when they see the title of this pugnacious and energetically written book. The words  ‘darkening age’ evoke everything they have been trying for years to overturn”. Besides using an old, outdated historiographical paradigm, Cameron points out that Nixey’s story is extremely one-sided, and based on a very small selection of secondary literature. Cameron concludes that Nixey’s book is a dramatic over-reaction to her religious upbringing.

3 November 2017: Levi Roach (University of Exeter) reviews: ‘At Cross Purposes’, Literary Review 459 (November 2017) 16-17. The book “does not seek to present a balanced picture […] this is a book of generalisations. […] Nixey […] is unwilling to see shades of grey.”

26 October 2017 (Dutch): Enne Koops recenseert het boek, dat volgens hem “interessant genoeg” is, maar ook erg subjectief en te weinig vanuit historisch en historiografisch perspectief geschreven. Hij verwijst ook naar een interessant artikel van de godsdienstwetenschapper Jan N. Bremmer op Lucepedia over religieus geweld in de vroege kerk.

21 October 2017: Roger Pearse, Hunting the wild misquotation again: the perils for the author of not verifying your quotations investigates a quotation offered by Nixey, who appears to have not read the primary sources and to have twisted this quotation. After being confronted with this, Catherine Nixey deleted her Twitter account!

8 October 2017: Tim O’Neill, The Lost Books of Photios’ Bibliotheca evaluates the supposed Christian destruction of Greek and Roman learning on the basis of which writings survives of Photios’ library. It turns out that in fact a slightly higher percentage of Christian writings got lost. Explanation: the loss of a book should be expected in Antiquity, preserving it demands effort.

7 October 2017: Sarah Bond (University of Iowa), Were Pagan Temples All Smashed Or Just Converted Into Christian Ones? is not directly related to Nixey’s book, but addresses the same subject, based on recent scholarship:

[A]rchaeologist and art historian Friedrich Wilhelm Deichmann, […] in 1939 cast temple destruction as aimed at showing the “triumphing” of Christianity over Greco-Roman paganism.  However, archaeologists in Rome and elsewhere have now begun to adopt a more pragmatic view of Christian treatment of pagan temples; demonstrating that many were renovated, consecrated and then reused as churches rather than smashed to bits.

17 September 2017: Peter Thonemann reviews the book for The Sunday Times. He notes that “the argument depends on quite a bit of nifty footwork” because of the generalizations on the basis of very limited evidence. Regarding the destruction of temples, he comments that “the truth is more complex. Common enough in triumphalist Christian hagiography, temple-destruction seems to have been exceptionally rare in real life.”

Bewijs voor de opstanding van het lichaam

Een jaar geleden publiceerde ik een artikel over een opmerkelijk traktaat over de opstanding (De resurrectione), dat aan Justinus wordt toegeschreven maar vermoedelijk van iets later datum is, zo ongeveer rond 200 AD. In dit werkje geeft de auteur een filosofische bewijsvoering voor de opstanding van het vlees (d.w.z., het vergankelijke lichaam).

Wat dit traktaat zo intrigerend maakt is niet zozeer het bewijs zelf, dat naar onze maatstaven achterhaald is, maar het feit dat hij een dergelijke bewijsvoering opzet. Uit Eusebios’ Kerkgeschiedenis weten we dat er in het begin van de derde eeuw in Rome een groep was rond Theodotos de Schoenmaker die met behulp van Aristoteles en Theophrastos christelijke leerstellingen in de vorm van bewijzen goot. Het zou mij niet verbazen als de auteur van De resurrectione zich verwant voelde met zo’n groep, of ermee wilde wedijveren.

Het betoog is namelijk zo opgezet, dat voor degenen die twijfelen over de juiste opvatting over de opstanding van het vergankelijke lichaam het helder gemaakt wordt dat instemming hiermee volkomen rationeel is. De verwerping ervan, wat uiteraard in het licht van de heersende opvattingen het meest rationeel scheen, krijgt als label mee dat het nog dommer is dan wat ‘heidenen’  over hun goden denken. De groep van de auteur met diens afwijkende opvatting behoort in feite bij de buitenstaanders, maar de auteur tracht mensen die op de drempel staan zo te manipuleren dat ze denken dat zijn groep het redelijke denken vertegenwoordigt, terwijl andere groepen juist buitenstaanders zijn. Zijn gebruik van de filosofie dient ertoe zijn eigen opvattingen te normaliseren en de tegenstanders een gezaghebbende troef uit handen te nemen.

9783525593745

Deze offensieve benadering die zich het gezaghebbende rationele denken toe-eigent, is heel anders (en uiteindelijk succesvoller gebleken) dan de benadering die je in een brief over de geestelijke opstanding uit ongeveer dezelfde tijd tegenkomt. In deze brief, geschreven aan een zekere Rheginos, wordt het filosofische denken juist afgeserveerd ten gunste van geloof en esoterie. Het is denk ik een van de factoren van het succes van het christendom geweest, dat het zich óók presenteerde als een filosofie en zich daarmee committeerde aan het rationele denken.

N.a.v. mijn ‘Proving the Resurrection of the Flesh: The Use of Natural Philosophy and Galenic Epistemology in Pseudo-Justin’s De Resurrectione’, in Joseph Verheyden, Andreas Merkt, and Tobias Nicklas (eds.), “If Christ has not been raised…”: Studies on the Reception of the Resurrection Stories and the Belief in the Resurrection in the Early Church (Novum Testamentum et Orbis Antiquus/Studien zur Umwelt des Neuen Testaments 115; Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 2016), 135–147 (pre-print versie hier).

John of Damascus, Commentary on Paul’s Epistle to the Ephesians 1.1-14

To my knowledge, there is no modern translation of John of Damascus’s commentaries on the corpus paulinum, written in the first half of the eighth century AD. While reading his commentary on Ephesians, it occurred to me that it would not be that laborious an undertaking to work out my notes into a full translation. John’s commentary consists of short comments on the text of the New Testament. It is probably not the most exciting commentary ever written, but nonetheless it is worthwile to make a part available in English.

Here follows a first version of a translation of the comments on Ephesians 1:1-14. The edition used is R. Volk (ed.), Die Schriften des Johannes von Damaskos, vol. 7: Commentarii in epistulas Pauli (Patristische Texte und Studien 68; Berlin, 2013), 384-411. The Biblical text is that of the NRSV, slightly adapted.

John of Damascus

Commentary on the Epistle of Paul to the Ephesians

 

(384) (PG 95, 821) 1:1 Paul, apostle of Jesus Christ.

The main point of the epistle is to teach them about the goodness of Christ. This goodness consists of our assumption and sanctification in Him, because we have become His body and have Him as head. The cause of this grace is the goodness of God, which is praised forever. The way towards it is the forgiveness through the blood of Christ.

1:1–3 By the will of God, to the saints who are in Ephesus and the faithful in Christ Jesus. Grace to you and peace from God our Father and the Lord Jesus Christ. Blessed be the God and Father of our Lord Jesus Christ.

Just as regarding the other works of God, so also regarding his own apostleship (Paul) says it is from God, brought about by Christ, because He is the power of God.

(PG 95, 824) 1:3 Who has blessed us in Christ with every spiritual blessing in the heavenly places.

He Himself, [Paul] says, is our blessing; that is, the gift from God in order that we enjoy the spiritual goods. The enjoyment of them is not on earth, since the blessings are also not carnal, but heaven is their eternal place.

1:4–5 Just as He chose us in Him before the foundation of the world to be holy and blameless before Him in love. He destined us for adoption as His children through Jesus Christ.

The grace of the Spirit has manifested itself now, on the one hand, but on the other hand it has existed from the beginning with God, being allotted to the elect, whom He also destined to be assistants of God through the holiness that has been given.

(385) 1:5–6 According to the good pleasure of His will, to the praise of His glorious grace that He freely bestowed on us.

He freely bestowed on us, (Paul) says, having made us into sons by voluntary goodness, not by payment on the basis of our works.

1:6–8 In the Beloved. In Him we have redemption through His blood, the forgiveness of our trespasses, according to the riches of His grace that He lavished on us with all wisdom and insight.

Since the Scriptures say everywhere that He became obedient to the Father until death (Phil. 2:7), and since Christ said: ‘God, my God, why have you left me?’ (Mk. 15:34)—one should not suppose that He truly had been left, as He spoke this kind of words from our perspective—for this reason the divine Scripture proclaims everywhere that He is loved and beloved.

1:9 He has made known to us the mystery of His will.

Only in this way the grace of Christ comes towards us: through knowledge; it is not accommodated to those who are ignorant.

1:9–10 According to His good pleasure that He set forth in Christ as a plan for the fullness of time.

For before the world He was well pleased with this kindness. He destined also a time for it, when He admitted the things that were predestined as a fitting end.

1:10 To gather up all things in Him, things in heaven and things on earth.

Inasmuch as Adam sinned and robbed himself from all these things, renewal happened in Christ. Of which things, then, did he rob himself? While he was uncorrupted, he ended up in corruption, and while he was immortal, he ended up in death and away from (386) paradise, outside of para|dise. (PG 95, 825) God therefore planned to gather up  and to renew [all things]. And on behalf of the following the Only-begotten became a human being: in order to dissolve death, to abolish corruption, and to throw out sin, what indeed has happened when Christ came. The phrase things in heaven means that the angels had great and constant grief because of the fact that the world was sinning and was under a curse. And it is clear on the basis of the Lord’s saying that there is joy in heaven about one sinner who repents (Lk. 15:7). It means, then, that the Lord came and renewed both things on earth and things in heaven. He gave the angels rest from that grief which they were having on account of the corruption of humankind. For he lifted them up towards the previous joy, the one about the people who are saved.

1:11–12 In Him we have also obtained an inheritance, having been destined according to the purpose of Him who accomplishes all things according to the counsel of His will, so that we, who were the first to set our hope on Christ, might live for the praise of His glory.

By being one with Christ, (Paul) says, we are a portion of God.

1:13 In him you also, when you had heard the word of truth, the gospel of your salvation, and had believed in Him, were marked with the seal of the promised Holy Spirit.

(Paul) says: You too belong to those who were known beforehand, being reconciled with Christ through obedience,  through faith after having heard, and through sealing after having come to faith, which is being made like Christ through the participation in the Spirit. From whom else did they hear the word of truth than from John the evangelist? For he proclaimed [the gospel] there. That is why Paul speaks with them in a loftier manner, because they were prepared beforehand by John’s teaching [= Severian of Gabala]. For the man was very lofty in speaking about God.

1:14 Who is the pledge of our inheritance toward redemption as God’s own people, to the praise of His glory.

With pledge (Paul) means the beginning of acquisition. So he says that those who have received the Spirit already have begun to be possessions of Christ and God.

 

Goddelijk geweld in de Bijbel: twee boeken

De afgelopen tijd heb ik twee boeken gelezen: Het oerboek van de mens: De evolutie en de Bijbel door Carel van Schaik en Kai Michel, en Is het de schuld van de ENE? In gesprek met Paul Cliteur en anderen over monotheïsme en geweld door Sam Janse. Beide boeken geven een interessant perspectief op het thema ‘geweld in de Bijbel’.

Het oerboek van de mens heeft een godsdiensthistorische invalshoek, waarbij inzichten uit de biologische antropologie, cognitiewetenschappen en ontwikkelingspsychologie een belangrijke rol spelen. Daarmee lopen de auteurs het risico dat ze zich begeven op een vakgebied dat niet het hunne is. Maar mijn indruk is dat ze echt de moeite hebben genomen om kennis te nemen van de bijbelwetenschap een aanverwante disciplines. Natuurlijk kiezen zij soms voor een bepaalde hypothese over de Bijbel die meer arbitrair is dan zij lijken te beseffen, of gaan ze soms wat kort door de bocht. Opmerkelijk is bijvoorbeeld dat ze dubieuze figuren als Reza Aslan citeren naast de Groningse hoogleraar Annette Merz, maar gelukkig halen ze Aslan alleen aan bij punten die tamelijk onomstreden zijn. Al met al wegen deze mogelijke kritiekpunten niet op tegen het waardevolle dat het boek zeker te bieden heeft.

Het oerboek is mij dus meegevallen. Eén inzicht breng ik hier naar voren. Van Schaik en Michel bekritiseren Dawkins’ opstelling tegenover Gods toorn in de Bijbel, omdat hij niet zou begrijpen hoe Gods toorn functioneerde in zo’n oude cultuur. Rampen en ziekte worden standaard aan de goden toegeschreven, zie de opening van de Ilias. Het is eerder wonderbaarlijk hoe de christelijke god in de moderne wereld veel van zijn gewelddadige karakter heeft verloren. Met andere woorden, moderne mensen die goddelijk geweld afstotelijk vinden dienen te beseffen dat zij de luxe hebben dat te vinden, omdat de wetenschap tegenwoordig rampen en ziekte grotendeels kan verklaren en zo God heeft ontlast van een deel van zijn takenpakket. Het oordeel van Dawkins is daarom anachronistisch. Dit is, heel in het kort, een van de inzichten uit Het oerboek. Zelf zou ik aanvullen dat het christelijk geloof ook onderscheidend is in de zin dat het Gods philanthrôpía in het centrum van het godsbeeld zette en zo een bepaalde richting insloeg die weerslag had op de relatie tussen God en geweld. Sam Janse (zie hieronder) noemt bijvoorbeeld de kritiek van Basilius van Seleucië en Romanus Melodus op de al te zelotische profeet Elia.

Een ander interessant boek is Is het de schuld van de ENE? In gesprek met Paul Cliteur en anderen over monotheïsme en geweld door Sam Janse. Dit boek heeft een theologische invalshoek, maar is zeker niet naar binnen gekeerd. Integendeel, het boek poogt juist een bijdrage te leveren aan het maatschappelijk debat door bijvoorbeeld ook een interessante discussie met Paul Cliteur op te nemen. Het boek is hier gerecenseerd door Taede Smedes. Het sterke punt van dit boek is dat het niet apologetisch is en zo de beste apologetiek (‘theologische verantwoording’) is die je maar kunt wensen. Janse doet geen krampachtige pogingen om de Bijbel in bescherming te nemen tegen terechte bedenkingen bij bepaalde gedeelten. Bijvoorbeeld bij de terrorist Pinechas, die met Gods goedkeuring Israëlieten vermoordt omdat ze zich niet goed zouden hebben gedragen. Aan christenen raadt Janse aan te onderscheiden tussen kern en periferie in de Bijbel, en te erkennen dat er over de lange termijn een humaniseringsproces aan de gang is in (en na) de Bijbel.

Twee interessante boeken dus. Het eerste is best wel speculatief, maar brengt perspectieven in waaraan je in de humaniora niet het eerste denkt. Het tweede is een uitgebalanceerde visie op het goddelijk geweld in de Bijbel, die theologisch en maatschappelijk gezien denk ik erg relevant is.